hayat yolculuğuma dair SÖYLEMLER

bugün bütün gün aklımdaydın ve bütün dün. muhtemelen bütün yarın da olacaksın ve belki yarından sonra da. çarşamba? acaba çarşambayı görür müyüm? ya sen? ortalama 70 sene yaşadığımız şu ömrün kaç gününü dolu dolu geçiriyoruz ki? oysa seninle dolu dolu geçirmek isterdim. sindirilecek konular işte. kıraathanelerinin avluları yılbaşı için süslenmiş sokaklar gibi ve nefeslerimiz soğuğu…

hayallerden kim uyandırıyor bizi?  oysa en gizli düşmanı, insanın kendisi.  sevemedim ve sevdiremedim bunca yıldır kendimi.  belki de hayat tek kişilik bir pandemi kirpiklerim gözlerimi yanaklarıma doğru bastırırken  dudaklarım kenarlarından kașlarıma doğru uzanırken nerden çıktı bu şiir yarışması  aklımda hep bir nisan..

Piglet’in erkek olduğunu bugün öğrendim. Oğuz Atay okurken içime işlemiş bir delilikle kendi karanlığımı kucaklıyorum.Bayat yemekten hoşlanırım. Bamya da güzeldir. İyi bir insan olduğumu düşünmüyorum.Büyümek ulaşılabilir bir şeydi küçükken. Sizce bugün kaç kişi aynı cümleyi bin bir farklı his için kurmuştur?Siz? Kalabalık mısınız?Ben? Genelde yalnızım.

Müziği değiştirdiğim iyi oldu. Dur, sigarayı söndüreyim önce. son, derin bir fırt…Ben sigara içmiyorum ki. Hayret, ona nasıl başlamadım?Doktor? Yersiz. Adı neydi? Ümit? Kalp doktoru. Hiç ümit vaat etmiyor. Kötü şaka? Bence de. Yine kendinle muhabbettesin Yusuf. Bu yazıda geçen karakterler ve olaylar da maalesef hayal ürünü değil. Ben, muhtemel 60 yaş Alzheimer. Bende bahar…

Babam, amcam ölünce itiraf etmişti. “Hayatı yakalayalım derken, nesli kaybettik.” Amcam öleli 3 sene oldu.Diğeri öleli 10’u geçti.Diğeri öleli 1’i. Ölümün yaşı yoktu hani?

birini son görüşümüz ya da hiç görüşümüz olduğunun hiç farkında olmadan geçirdiğimiz anlar kümesinde gözyaşlarımız kirpiklerimizin arasını zorlarken ve bazen ufacık bir an için başarılı bile olurken yıkık hayatımda saf bir çocukmuşçasına umut hayalleri kurarken belki de kocaman bir boşlukla, evet hiç süsü olmayan, kelime grubu / tamlaması / zincirlemesi olmadan, bomboş bir boşlukla ölüp…